Ο χαρταετός που δεν ήθελε να πετάξει..
Θυμάμαι έναν χαρταετό που δεν ήθελε να πετάξει.
Ήταν Καθαρά Δευτέρα, σε ένα χωράφι λίγο έξω από την πόλη. Ο ουρανός καθαρός, σχεδόν λαμπερός, κι εγώ με τον σπάγκο τυλιγμένο γύρω από το χέρι, γεμάτη ανυπομονησία.
Τον αφήναμε, έπεφτε. Τρέχαμε, ξαναδοκιμάζαμε. Τίποτα.
Κάποια στιγμή κουράστηκα. Κάθισα κάτω και τον άφησα δίπλα μου, σαν να ήταν κι εκείνος απογοητευμένος.
Και τότε ξαφνικά φύσηξε. Όχι δυνατά — ίσα όσο χρειαζόταν.
Κάποιος είπε «τώρα»!. Τον σήκωσα σχεδόν απρόθυμα, χωρίς προσδοκία.
Κι όμως, αυτή τη φορά έμεινε στον αέρα. Πρώτα χαμηλά, μετά λίγο πιο πάνω, μέχρι που έγινε μια μικρή κουκίδα μέσα στο φως.
Δεν πανηγύρισα…Απλώς τον κοίταζα.
Από τότε κατάλαβα κάτι που δεν μου το είπε κανείς με λόγια:
Δεν είναι όλα έτοιμα όταν εμείς τα θέλουμε.
Και δεν είναι καθόλου αποτυχία να περιμένεις.
Ο χαρταετός και η τέχνη του να αφήνεσαι στον άνεμο
Υπάρχουν πράγματα που δεν τα κρατάς για να τα ελέγχεις, αλλά για να τα αφήνεις να φύγουν.
Ο χαρταετός είναι ένα από αυτά.
Ανεβαίνει αργά, διστακτικά στην αρχή, σαν σκέψη που φοβάται να ειπωθεί. Έπειτα, βρίσκει τον άνεμό του και ξαφνικά ο ουρανός δεν μοιάζει τόσο μακριά. Κάποιος κρατά το νήμα στη γη, κάποιος άλλος —αόρατος— τραβά από ψηλά.
Στην Ελλάδα, το πέταγμα του χαρταετού είναι δεμένο με την Καθαρά Δευτέρα. Δεν είναι απλώς έθιμο· είναι τελετουργία. Ένα μικρό αντίο στον χειμώνα, μια σιωπηλή υπόσχεση ότι κάτι νέο ξεκινά. Ο χαρταετός σηκώνεται ψηλά σαν προσευχή χωρίς λόγια, σαν μια ανάγκη του ανθρώπου να ελαφρύνει.
Όμως ο χαρταετός δεν ανήκει σε έναν μόνο ουρανό.
Στην Κίνα, εκεί όπου λέγεται πως γεννήθηκε πριν από χιλιάδες χρόνια, οι χαρταετοί δεν ήταν παιχνίδι. Ήταν εργαλεία πολέμου, μέτρησης αποστάσεων, ακόμα και επικοινωνίας με τους θεούς. Πίστευαν πως όσο ψηλότερα πετά, τόσο μακρύτερα ταξιδεύουν οι κακές σκέψεις.
Στην Ιαπωνία, ο χαρταετός συνδέθηκε με την παιδική ηλικία και την τύχη. Την Πρωτοχρονιά, πολύχρωμοι χαρταετοί γεμίζουν τον ουρανό για να φέρουν υγεία και δύναμη στα παιδιά. Εκεί, το πέταγμα δεν είναι αγώνας ύψους, αλλά ισορροπίας.
Στο Αφγανιστάν, οι χαρταετοί έγιναν σύμβολο ελευθερίας και αντίστασης. Αγώνες χαρταετών, με κομμένες ουρές και σπασμένα νήματα, αλλά και με βλέμματα καρφωμένα στον ουρανό — γιατί όταν η γη τον βαραίνει, ο άνθρωπος κοιτάζει ψηλά.
Στην Ινδία, γιορτές αφιερωμένες στον χαρταετό μετατρέπουν τις πόλεις σε πολύχρωμα σύννεφα. Χιλιάδες νήματα, χέρια γεμάτα σκόνη και ουρανούς που μοιάζουν ζωντανοί.
Και στη Βραζιλία, ο χαρταετός είναι παιχνίδι δρόμου. Πετά πάνω από ταράτσες, καλώδια, φωνές. Εκεί δεν τον αφήνουν να χαθεί — τον διεκδικούν.
Όπου κι αν πετά, ο χαρταετός λέει την ίδια ιστορία:
δεν πετάς μόνο όταν όλα είναι ήρεμα.
Πετάς όταν φυσά.
Και όσο κρατάς το νήμα, δεν χάνεσαι.
Απλώς μαθαίνεις να εμπιστεύεσαι τον ουρανό.
Στην Ελλάδα, ο χαρταετός είναι συνήθεια, γιορτή, παιδικό παιχνίδι.
Για μένα όμως έγινε μάθημα. Μου έμαθε πως ο άνεμος δεν υπακούει, αλλά έρχεται όταν εκείνος θέλει. Πως αν τραβήξεις απότομα, χωρίς υπομονή, επιμονή.. χάνεις το πέταγμα. Κι αν το αφήσεις τελείως, χάνεις το νήμα.
Εγώ πάντα θυμάμαι εκείνον τον πρώτο που με έμαθε να κρατώ χωρίς να σφίγγω.
Κάθε φορά που βλέπω χαρταετό στον ουρανό, δεν σκέφτομαι το έθιμο.
Σκέφτομαι εκείνη τη στιγμή που ανακάλυψα πως κάποια πράγματα πετούν μόνο όταν πάψεις να τα πιέζεις.
Και πως, τελικά, το πιο δύσκολο δεν είναι να σηκώσεις έναν χαρταετό.
Είναι να μάθεις πότε να περιμένεις τον άνεμο.
Γεωργία Σταυριανέα
(πηγη: https://cosmologio.gr/ )