Η Τσικνοπέμπτη δεν είναι απλώς μια μέρα. Είναι δήλωση. Είναι η στιγμή που ο καθείς σηκώνει το κεφάλι του περήφανα, φοράει ποδιά, πιάνει λαβίδα και λέει: «Σήμερα δεν μετράμε θερμίδες. Μετράμε αναστεναγμούς».

Πέμπτη της Κρεατινής, λίγο πριν αρχίσουν οι μεγάλες εγκράτειες, η Ελλάδα βγαίνει στα μπαλκόνια, στις αυλές, στα πεζοδρόμια και στις ταράτσες. Η τσίκνα απλώνεται σαν αόρατο σύννεφο συμφιλίωσης. Γείτονες που δεν μιλάνε όλο τον χρόνο, ανταλλάσσουν λουκάνικα. Άνθρωποι που «τρώνε ελαφρά», τρώνε… βαριά. Και όλοι, μα όλοι, έχουν μια δικαιολογία: έθιμο.

Το έθιμο της Τσικνοπέμπτης

Στο ιερό μενού δεσπόζουν:

• μπριζόλες που τσιτσιρίζουν με αυτοπεποίθηση

• λουκάνικα που σκάνε από χαρά

• πανσέτες που λιώνουν κάθε δίαιτα

• παϊδάκια που εξαφανίζονται μυστηριωδώς πριν φτάσουν στο τραπέζι

Συνοδευτικά; Ψωμί για «να στρώνει το στομάχι» (κανείς δεν ξέρει πώς), σαλάτα για τα προσχήματα και κρασί για να θυμόμαστε… λιγότερο.

Έθιμα που καπνίζουν ιστορία

Η Τσικνοπέμπτη έχει ρίζες παλιές, διονυσιακές, τότε που το φαγητό, το γλέντι και η μεταμφίεση ήταν τρόπος να ξορκιστεί ο φόβος και να καλοδεχτεί η άνοιξη. Δεν ήταν απλώς κρέας· ήταν τελετουργία. Και σήμερα, μπορεί να ψήνουμε σε ηλεκτρική ψησταριά, αλλά η ουσία μένει: μοιραζόμαστε.

Σε χωριά και πόλεις, άλλοι ντύνονται μασκαράδες, άλλοι στήνουν πρόχειρα γλέντια, άλλοι απλώς ανοίγουν το παράθυρο και λένε: «Ωραία μυρίζει σήμερα…»

Η φιλοσοφία της τσίκνας

Η Τσικνοπέμπτη δεν σε ρωτά αν έχεις λεφτά, χρόνο ή πρόγραμμα. Σε ρωτά μόνο αν πεινάς – κυριολεκτικά και μεταφορικά. Για παρέα, για γέλιο, για ένα τραπέζι που δεν μετρά αλλά ενώνει.

Και κάπως έτσι, με λίγη στάχτη στα κάρβουνα και πολλή χαρά στο στομάχι, το έθιμο της Τσικνοπέμπτης μας θυμίζει κάτι απλό:
η ζωή θέλει και τσίκνα. Αρκεί να τη μοιράζεσαι.

Georgia Stavrianea

πηγη: https://cosmologio.gr