Συχνά η λογοτεχνία και ο κινηματογράφος μπορούν να προβλέψουν γεγονότα και μελλοντικές καταστάσεις που για τους ιστορικούς και τους επιστήμονες παραμένουν εντελώς αδιάγνωστα. Αυτή η προφητική δύναμη των αφηγηματικών τεχνών είναι ίσως μια ιδιότητα που διασώθηκε απ’ την πανάρχαια εκείνη εποχή κατά την οποία ο storyteller ήταν ταυτόχρονα και μάντης. Ιδιαίτερα ο κινηματογράφος των τελευταίων δεκαετιών –και κυρίως τα sci-fi και post-apocalyptic είδη του– έχει αποτυπώσει με πολύ μεγάλη ακρίβεια και λεπτομέρεια πιθανές εξελίξεις της ανθρώπινης κοινωνίας και του κόσμου στο επικείμενο μέλλον. Η κινηματογραφική αφήγηση γνωρίζει, καθώς φαίνεται, με μια μυστική γνώση, κληρονομημένη από τους λογοτεχνικούς προγόνους της, τους μηχανισμούς με τους οποίους λειτουργεί η κοινωνία και τις συμπεριφορές με τις οποίες ενεργεί ο άνθρωπος. Έτσι, μπορεί και προγιγνώσκει τον κίνδυνο μιας επερχόμενης δυστοπίας κι ενός ολοκληρωτικού παγκόσμιου κράτους, ή την απειλή βιολογικής εξάλειψης του ανθρώπινου είδους. Και αν υπό φυσιολογικές συνθήκες αυτές οι κινδυνολογίες των σεναριογράφων και των σκηνοθετών μοιάζουν με εντελώς απίθανα και παράλογα ενδεχόμενα, η έλευση της πανδημίας του κορωνοϊού και η κήρυξη έκτακτης ανάγκης που την ακολούθησε τις μετατρέπουν σε έγκαιρες προφητείες που απευθύνονταν σε αυτιά μη ακουόντων. Μία από τις ωραιότερες και ταυτόχρονα διορατικότερες ταινίες αυτού του είδους ήταν οι Δώδεκα πίθηκοι του Τέρι Γκίλιαμ, που γυρίστηκε το 1995, είκοσι πέντε χρόνια δηλαδή πριν από την επιδημία που αντιμετωπίζουμε σήμερα.

Read more: Twelve Monkeys: πανδημία και ολοκληρωτισμός